Sumienie matki musi wiele wytrzymac...

Po obiedzie, który jedni zjedli a inni nie zjedli, zaproponowalam lodziki. Oczywiscie tylko tej pierwszej grupie, na co druga grupa w osobie Łucji uderzyła w ton rozpaczy... Płacze, nikt nie zwraca uwagi, krzyczy, nikt nie zwraca uwagi. W koncu została poproszona o póście do swojego pokoju. Poszła, uspokoiła się, wraca i z porażającym smutkiem w oczach pyta: "Czy Ty będziesz się dobrze czuła jak będziesz sobie jadła te lody a ja będę tu płakała???"

Dzieci w chmurach

Pokój od nowa

I żyrafa, która mieszka w niebie

I latawiec się zaplątał...

I Igi odlatuje...

Generation alpha?

O tym, że młodsze pokolenia coraz bardziej różnią się od swoich rodziców wie już chyba każdy. I, że dzieciaki coraz wcześniej uświadamiają sobie istnienie globalnej społeczności. I, że technologia dociera do nich szybciej i łatwiej i jest dla nich bardziej naturalna...
Dzisiaj właśnie dopadła mnie ta rzeczywistość.
Igor płacze za swoim ulubionym kubkiem, który właśnie włożyłam do zmywarki. No i nie daje sobie wytłumaczyć, że jest brudny i będzie się myć. Więc mówię dobitnym tonem: "Kubeczek dostaniesz później bo jest teraz brudny, i kropka". Na co wpada Łucja i równie dobitnym tonem oznajmia: "No właśnie, kropka pl"

Seven

Łucja dzisiaj postanowiła nigdy nie pisać cyfry "siedem" z trzecią kreską, tą w połowie. Spytana o powód stwierdziła, że siódemka pisana po amerykańsku bardziej jej się podoba...

Nie wiem czy to taka globalna tendencja amerykanizacji przedszkolaków czy my obciążenie rodzinne mamy...

Po namyśle to mi też się amerykańska siódemka bardziej podoba...

Time flies...

Teraz, jak juz emocje mundialowe ma za sobą, Tato może spędzać miłe chwile na rozmowie z córką...
Jedziemy. Na Bielany. Oczywiście zaraz po włączeniu silnika pada pytanie.
Łucja: Długo będziemy jechać?
Tato: 15 minut
Ł: A ile to jest?
T: 15 minut
Ł zniecierpliwiona: Ale ile, długo???
T: To zależy, raczej nie...
Ł: Ale ile to 15 minut?
T: Jedna czwarta godziny
Ł: A to długo?
T: Raczej nie.
Ł: A ile to jest? 5 minut?
T: Nie, 15...

I od początku...

Dojechaliśmy. Czuliśmy się jakbyśmy jechali dwa dni... Tato chciał zawrócić i jechać do Magnolii ale chyba wizja kolejnych 15 minut go skutecznie odstraszyła.

Biedne dzieci

Biedne te nasze dzieci. Bywają takie momenty w ich życiu, że muszą się przystosować do warunków bo warunki do nich się przystosować nie chcą...

Teraz na przykład borykają się biedactwa ze skutkami tego, że matka siedzi i uczy się do sesji a ojciec ogląda Mundial. Oto efekty...

Jak widać idzie im nieźle...
Dodać trzeba, ze kochane dzieciaczki same sobie pościeliły...

Pij mleko

Łucja: Mamo a czemu trzeba pić mleko?
Ja: Bo mleko jest potrzebne. Ma w sobie takie elementy, które pomagają budować kości...
Łucja: Jakie elementy? Osteoblasty?
Ja: ......Eee... mmmm...hmmmm... No, nie... wapń zwykły...